Bed, bad, broodnodig

Een mens kan zonder een bed. Het is niet wenselijk, maar het kan.
Als er geen bed is om in te slapen of op uit te rusten, kun je dat op een andere manier doen. Je kunt slapen op een stoel, een bank in het park, in een hooiberg, in een eigen gemaakte beschutting van kartonnen dozen …

Een mens kan zonder een bad. Uitermate onfris, maar het kan. Ook hier zijn er uitwijkmogelijkheden. Een beekje, een douche bij het Leger des Heils, wasbakken bij de stations … Wie weet mag je ergens douchen, bij een vriendelijk persoon. Ik weet niet hoe vaak dat gebeurt, maar je wenst het iedereen toe! Jakkes, wat moet je je zonder een bad vies voelen, maar je kunt zonder.

Een mens kan niet zonder brood. Je kunt niet zonder eten en drinken, ook al heb je geen cent. Da’s simpel. Dat snapt iedereen, daar zijn weinig woorden voor nodig. Brood is écht broodnodig!
brood2-900x419

De discussie over bed, bad en brood is politiek en financieel gezien kennelijk heel ingewikkeld. Het basisprincipe van bed-bad-brood lijkt me daarentegen zonneklaar. Ja toch?! Ik ben geen politicus en ik hoop dat politici een goed hanteerbare oplossing kunnen realiseren, maar het zet me wel op een andere manier aan het denken.

Brood is broodnodig. In het dagelijkse leven, maar ook in de Kerk. Wij hoeven het – God dank! – niet over de financiële aspecten rond het delen van het brood te hebben. Nee, we mogen de politiek even buiten de muren houden. Alhoewel …

We hebben het bij ons in de kerk over het ‘heilig brood’. U weet wel, de communie. Brood dat ‘heel maakt’, want dat ligt immers in de betekenis van het woord ‘heilig’ besloten. Brood dat de herinnering aan Jezus levend houdt. Hoe hij leefde, wat hij voor een ander deed. Dat kan je hart verwarmen en steun geven. Brood dat je helpt, brood waar je in zekere zin van opknapt, voedsel voor onderweg in het leven van alledag. Dat kan iedereen gebruiken!

Wel jammer dat de regels van de kerk niet iedereen van harte uitnodigen om het brood te delen. Het theologisch denken dat bepaalde groepen niet uitnodigt aan de broodnodige maaltijd des Heren, is helder. Maar wie kan er in een mensenhart kijken, denk ik dan. Wie weet wat voor een verhaal er schuilt achter degene die zijn of haar hand ophoudt voor de communie? Deze mens, die op zoek is om (weer) een beetje heel te worden, net als wij? Wie komt het oordeel toe om uit te sluiten, de mens of God?

Ik denk de laatste. Ik geloof het laatste. En verder hebben we elkaar – toch allemaal struikelende en weer-mogen-opstaande, kwetsbare en gevoelige mensen – hard nodig. Broodnodig.

Een groet,  Adelbert (uit: FOCUS 1, juli/augustus 2015)