Inschikken

Als je vroeger bij de maaltijd gasten had en het aantal stoelen schoot tekort, dan was de oplossing snel voorhanden. Je pakte gewoon een plank en maakte een bank van de plank en wat stoelen. Plek genoeg toch? Het eten werd verdeeld over de borden, her en der een stukje af van het vlees, herschikken en eten maar. Iedereen een beetje minder, maar vaak een hoop lol. Heel normaal.

Mensen in de kou
Het lijkt wel of er in Europa geen planken meer te vinden zijn. Inschikken lijkt een verleerde bezigheid en gastvrijheid is vaak ver te zoeken. Jazeker, ik heb het inmiddels over de realiteit van de vluchtelingen die massaal onze kant opkomen. Ik las onlangs een rake titel op de voorpagina van een krant: ‘Hoop op genade’. Eronder een foto van een paar voeten in de modder. We zien vluchtelingen die wachten, leven, eten en slapen in de modder. In de modder! In de winter, in de kou. Even ter vergelijking: in ons land gaat het vee in de winter op stal. We doen het de dieren niet aan, ze bloot te stellen aan de weersomstandigheden. Dat is heel normaal.

Ademloos
De beelden van de huidige vluchtelingenstroom benemen mij daarom de adem. Mensen die onderweg verdrinken, een dood kind op het strand. Ontelbare vermoeide mensen die stranden en stuiten op metershoge muren van prikkeldraad. Alleen al die grenzen en dat prikkeldraad, het lijkt de Tweede Wereldoorlog wel. Waar zijn we mee bezig?! Hoop op genade. Ik geef het je te doen, als je oog in oog staat met een muur van prikkeldraad.

Genade
Ik heb de precieze betekenis van het woord ‘genade’ eens opgezocht. Genade is een welwillende toewending van God naar de mens. Een spontane, niet verdiende goddelijke gunst. Ik denk dat de vluchtelingen het begrip koppelen aan ons, mensen. Ze hopen op genade van óns. Een welwillende houding, een plank om op te zitten in plaats van een modderpoel om in te staan. De genade van God is vrij gegeven. Bij ons lijkt dat anders te liggen. Alsof mensen in nood onze genade nog moeten verdienen, alsof dat zou kunnen! Hoe kunnen wij rustig verder leven terwijl er zoveel mensen in de modder zitten? Waarom kunnen wij niet inschikken? Hoe kunnen we onze naasten nog in de ogen kijken? Kom op met die planken, we hebben toch meer dan genoeg?!

Levenshouding
Het komt best dichtbij, bedenk ik me. Dat verhaal uit de bijbel, waarin het gaat over de komst van de Mensenzoon. Een beslissend moment, waarop duidelijk zal worden tot welke groep wij behoren: mensen die gezegend worden door God of vervloekt. Dat klinkt stevig, maar het is dan ook iets waar het echt om draait in het leven. Ben je in Gods ogen geen knip voor de neus waard? Of straal je wel iets uit van zijn gezindheid? Maatstaf daarbij is hoe je met je naaste(n) omgaat, aldus Jezus. Kun je als mens Gods welwillende houding laten zien in onze wereld?

Doe het voor Mij
Een spannende tekst! En o, wat als het waarheid wordt, dan zullen ook zij antwoorden: ‘Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien of dorstig, als vreemdeling of naakt, ziek of in de gevangenis, en hebben wij niet voor u gezorgd?’
En hij zal hun antwoorden: ‘Ik verzeker jullie: alles wat jullie voor één van deze onaanzienlijken niet gedaan hebben, hebben jullie ook voor mij niet gedaan.’ (Mt. 25, 44-45)

Met een groet,
Adelbert