Doen en laten

De focus van deze FOCUS is prachtig! De artikelen cirkelen rond het begrip ‘barmhartigheid’. Een woord met een diepe en bevrijdende betekenis. Er valt veel over te zeggen en te mijmeren. Er is meteen genoeg werk aan de winkel ook! Daar hoef ik niets over te zeggen, dat wordt al veelvuldig gedaan.

Regenkind

Cadeau
Ik wil graag één aspect belichten. Het is bedoeld als een kleine por in uw zij, als we samen stilstaan bij het cadeau van barmhartigheid in deze wereld. Want dat is het toch, een cadeau! Je gunt elkaar als mens basisbehoeften zoals eten, drinken en kleding. Maar bovenal gun je elkaar ‘je eigen waardigheid’. Zelfs tot ná de laatste snik van een mens: je begraaft de doden op waardige wijze. Dat is één van de zeven werken van barmhartigheid. Het wordt de ander gegund, het wordt jou gegund. En zo is het goed.

Zuiver op de graat
En nu mijn kleine por: kunnen wij bij alle goede dingen die we doen, als kleine barmhartige Samaritanen, zuiver op de graat blijven? We zijn vaak bezige bijen als het aankomt op barmhartigheid. Er gebeuren de prachtigste dingen en mensen kunnen weer verder. Maar ook zie ik mensen verpletterd worden onder ‘goede werken’. Dan verdwijnt andermans mening bijna ongemerkt. Dan wordt er niet echt geluisterd naar de buurvrouw die figuurlijk ‘in de gevangenis zit’. Wordt er voor de ander ingevuld wat goed en nodig is. Voor je het weet viert de bemoeizucht hoogtij! Het is gauw gebeurd, echt. Ik hoef maar naar mezelf te kijken…

Gepaste afstand
Kunnen we elkaar ‘laten’? Kunnen we naast alle goede, tastbare vormen van barmhartigheid ook gepaste afstand houden tot de ander? Gevoel en respect hebben voor zijn of haar waardigheid, luisteren en ‘niet invullen’? Het is een kunst. Een kwestie van doen, maar soms ook laten. Het kan compleet tegen je eigen gevoel indruisen! Maar ja, dat heb je met andere mensen …

Het enige dat telde
Een grappig voorbeeld hierbij is een waar gebeurd verhaaltje. Er was eens een klein jongetje. Hij stapte rond in de tuin. Regenjas aan, capuchon op, laarzen aan, want het regende pijpenstelen! Hij had zijn gietertje gevuld met water en ging de planten water geven. Het was duidelijk zijn lust en zijn leven, wat zag hij er gelukkig uit! Zijn moeder zag hem buiten bezig en moest lachen: wie geeft er nu de planten water als het pijpenstelen regent?! Ze was geneigd
naar hem toe te gaan en te zeggen: “Dit is toch niet nodig, joh! Planten geef je water als ze slap worden van de droogte, niet als het regent!” Ze bleef nog even staan en genoot van het tafereel. Werd stil en liet hem toen bewust zijn gang gaan. Zijn geluk en toewijding spraken boekdelen en dat was het enige dat telde. Ook voor haar.

Wat jou gelukkig maakt
Dat is ‘laten’. Ook al is het soms absurd, vreemd, anders dan wij willen of denken dat goed is. Dit jongetje zijn gang laten gaan, wil zeggen: het gaat om wat jou gelukkig maakt en wat jij nodig hebt. Zeg het maar. En wij ‘doen’ of ‘laten’, al naar gelang jij dat aangeeft. Zalig de mensen die zo barmhartig kunnen zijn!

Met een groet,
Adelbert