Het begon met een paasei …

Het is één van haar eerste herinneringen: een groot paasei van chocola. Verpakt in folie, met een mooie grote strik er omheen. Kleine in lila folie verpakte eitjes erbij en zo’n donzig knalgeel kuikentje. Wat zag dat er mooi en lekker uit! Ze kreeg het voor haar verjaardag, van haar tante. Haar leven lang zal ze gek op lila blijven … en op paaseitjes. Op haar verjaardag staat er altijd een schaal paaseitjes op tafel, of het nu Vastentijd is of niet.


Ze was een nakomertje en de thuissituatie was niet geborgen en normaal. Ze wist niet beter natuurlijk, maar daarom viel het ook zo op, dit cadeau. Speciaal voor haar en zo feestelijk! Ze voelde misschien voor het eerst in haar jonge leven bewust dat er van haar gehouden werd. Ze zou het nooit vergeten, dat gevoel. De liefde die haar verwarmde, waar ze zo blij mee was.
Jaren later kwam ze in een klooster en ontmoette daar een monnik die haar vertelde over zijn leven als monnik. En over bidden, over God. Dat God overstroomde van liefde. Vooral dat laatste maakte diepe indruk op haar. Ze kon het niet uitleggen, maar diep van binnen wist ze dat dat waar was. En dat dat voor iedereen gold, ook voor haar. Daar was het weer, die liefde, die ze verder niet bijster veel op haar pad vond.

Ze werd nieuwsgierig, ging op weg, waagde het een katholieke kerk in te gaan en raakte in gesprek met de pastoor. In de eerstvolgende Paasnacht werd ze door hem gevormd. Een mooier moment was niet denkbaar. De klokken luidden vrolijk tijdens dat moment (een huzarenstukje van de koster!), alsof ze haar welkom heetten als spiksplinternieuwe katholiek.
Wat wij als gelovigen in de kerk vieren met Pasen, heeft op het eerste gezicht niets met paaseieren te maken. Ik hoor wel eens gemopper over ‘al die onzin met die paashaas en die eieren’. Maar is dat wel terecht?

Natuurlijk, het is bijzaak. Maar soms ook niet. Dat moge duidelijk zijn, als je bedenkt wat een groot paasei als geschenk kan betekenen voor een jong kind. Wat dat oproept aan gevoelens. Hoe belangrijk die ervaring kan zijn. Hoe zoiets je leven in de kiem kan veranderen, zoals bij dit meisje. God zij dank!, denk ik dan. Goddank zijn er paaseieren …

Ik wil hierbij dan ook pleiten voor een gulle distributie van paaseieren, dat kan nooit kwaad. Maar meer nog voor het zoeken naar die bijzondere momenten van liefde. Momenten die je hart verwarmen. Ik hoop dat daar in deze tijd, wanneer u dit leest, plek voor is. En anders plek voor komt. Dat we elkaar laten voelen dat we speciaal zijn, dat er van ons gehouden wordt. Dat God, maar ook wij, van liefde over kunnen stromen … Wat zou dat fijn zijn! Pasen op z’n best.

Alvast een Zalig Pasen!
Met een groet, Adelbert